Η γιαγιά η Λιολιώ ή Αντώναινα, όπως τη φώναζαν στη γειτονιά της στη Ναύπακτο, έφτιαχνε τα κουλούρια και τους σαμπλέδες τη Μ. Τετάρτη και τα κλείδωνε στον μπουφέ για να μην τα φάμε πριν την Ανάσταση! Τη Μ. Πέμπτη, που συνήθως φτάναμε απ’ την Αθήνα για να γιορτάσουμε το Πάσχα στο πατρικό του πατέρα, το σπίτι μοσχοβολούσε ακόμα απ’ το φρέσκο βούτυρο και τρέχαμε και κολλούσαμε τα προσωπάκια μας στη βιτρίνα του μπουφέ, μετρώντας τις μέρες μέχρι το Μ. Σάββατο, μιας και ξέραμε ότι μετά την θεία κοινωνία θα τη ρίχναμε τη γιαγιά και θα μας έδινε ένα στα κρυφά!